Pierwsza partia badań wykonana była na układzie, w którym sam wzmacniacz operacyjny ogarnięty został pętlą sprzężenia. Pokazano, że charakterystyka przejściowa Uwy=f(Uwe) będzie nieliniowa, z uwagi na szumy skrośne sygnału. Analiza potwierdziła oczekiwania naukowe. Charakterystyka ta okazała się być silnie nieliniowa. Gdy pętla układu sprzężenia objęła również ostatni fragment, szumy te były mocno pomniejszone. Funkcja układy stała się niemalże perfekcyjnie liniowa, co także uwiarygodniło założenia matematyczne, gdyż, jak wiadomo, minusowe sprzężenie układu linearyzuje charakterystyki układu. W kolejnej części eksperymentów zbadane zostały cechy wzmacniacza operacyjnego i jego parametrów, w zależności od rodzaju użytego sprzężenia zwrotnego. Rozpatrując wzmacniacz z układem napięciowym, podłączonym równolegle zauważyliśmy, iż wzmocnienie, oszacowane na bazie stratności R1 i R2, jest bardzo zbieżne do wzmocnienia wyznaczonego doświadczalnie. Jak wiadomo z teorii, powiększenie liczby wzmocnienia zapewnia zmniejszenie górnej częstotliwości. Potwierdziły to nasze badania. Przeprowadziliśmy też badania oporności wejściowej, wykorzystując metodę opisaną w sprawozdaniu. Stratność wyznaczona wraz ze zwiększeniem wzmocnienia spadała i wynosiła circa wielkości wykorzystanego rezystora R1. Wartości zbadanych parametrów zgadzały się z wartościami obliczonymi.